گفتمش:

شیرین ترین آواز چیست؟

چشم غمگینش به رویم خیره ماند،

قطره قطره اشکش از مژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر لب غمناک خواند:

(( ناله ی زنجیر ها بر دست من!))

گفتمش :

((آنگه که از هم بگسلند.....))

خنده ی تلخی به لب آورد و گفت:

آرزوی دلکشی ست اما دریغ!

بخت شورم ره بر این امید بست

وان طلایی زورق خورشید را

صخره های صاحله مغرب شکست..!

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ

در دل ِ من با دل ِ او میگریست

گفتمش:

بنگر در این دریای کور

چشم هر اختر چراغ ِ زورقی ست! 

سر به سوی آسمان برداشت گفت:

چشم هر اختر چراغ زورقی ست

لیکن این شب نیز دریایی ست ژرف

ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه

می کشد افسون ِ شب در خوابشان....

گفتمش:

فانوس ِ ماه

می دهد از چشم ِ بیداری نشان....

گفت :

اما در شبی این گونه گنگ

هیچ آوایی نمی آید به گوش...

گفتمش :

اما دل ِ من می تپد

 گوش کن ،اینک صدای پای دوست!

گفت :

ای افسوس در این دام ِ مرگ

باز صید ِ تازه ای را می برند

این صدای پای اوست.....!

گریه ای افتاد در من بی امان

در میان ِ اشک ها پرسیدمش:

خوش ترین لبخند چیست؟

شعله ای در چشم ِ تاریکش شکفت

جوش ِ خون در گونه اش آتش فشاند

گفت:

لبخندی که عشق سربلند

وقت مردن بر لب مردان نشاند.

از جا برخاستم

                               بر درگه تو همی کنم عرض نیاز

                                                          بی منت بنده گانت ای بنده نواز

                                                                                       کار منه بیچاره سرگشته بساز...آرامش

دارم گنهان ز قطره باران بیش

                             از شرم گنه فکنده ام سر در پیش

                                                        آواز آمد که غم مخور ای بنده

                                                                              تو در خور خود کنی و ما در خور خویش...