تا من را با لبخند یاد کنند...(هر چند با کمی توجه حقیقت را بیان میکند...)

یکیاز عشق های عصر جدید                    که فراگیر و مُسری است و شدید

عشق ناغافل است و یکباره                         که کند چُرتِ شخص را پاره

در عزا ، یا که جشن و مهمانی                    یا که در پرسه ای خیابانی

ناگهان دختری بدون خشاب...                     میکند تیر عشق را پرتاب

غالبا" تیر عشق آن دختر                           می خوردسیخ،توی قلب پسر

طبق معمول تا رسد اورژانس                      کله پا گشته طفلک بد شانس

گر که باشد نشانه گیری خوب                      پسرک میشود ولو در جوب

میکند عشق در دلش ریشه                          نطفه ی عشق منعقد میشه

دخترک میکند همان اوّل                            با جوانک شماره ردوبدل

نم نم و ریزه ریزه و کم کم                         می شود ارتباط شان محکم

روزوشب با همندو پیچیده                          دوقلوی به هم نچسبیده!

میشود عشق این دو یارِ اَیاق                       نم نمک گرم و پر حرارت و داغ

مدتی بعد از آن بدون دلیل                          عشقشان میشود به یخ تبدیل

هیچ ازین پشت پا به عشق زدن                    ککشان هم نمی گزد ابدا"

چون که دارند( یارِ با احساس)                    دو سه تا توی قلبشان، زاپاس!

حیف ازین عشق های ناب ولطیف               که علی رغم رنگ وروی ظریف

به دهان نارسیده ،منقضی اند                    عینَهو دستمال ِ کاغذی، کاغذی اند!

قلم در انتخاب کلماتی برای تشبیه رمضان سردرگم است...

و کلمات با گونه هایی سرخ و کمی ترسان یکی پشت دیگری پنهان...

از چه ترسان و خجالت زده اند؟

 از اینکه نتوانند بزرگی و جلال رمضان را به دیده بیاورند...

قلم می گوید:اجبار است، پس سر به قسمت می سپاریم.

انتخاب باید کرد از میان کلمات رنگ پریده...و البته پر هیجان...

قلم تکانی به خود میدهد...آب دهانش را در گلو فرو می برد...

و انتخاب میکند...

رمضان بهار قلب های خزان دیده...